Пасля прагляду «Чужы. Запавет» у мяне засталося нейкае дзіўнае пачуццё. Ведаеце, як на атракцыёне: здаецца, ты толькі пачуў смак, а вагончык ужо тармозіць і ты няўмольна кацішся да мужыка ў камбінезоне, які ўжо ўстаў са свайго месца, каб вызваліць цябе ад мацаванняў. Вядома, табе ўсё вельмі спадабалася, і ты рады таму, што атрымалася выжыць, але ўнутраны голас неяк засмучана ўздыхае: «Ну, вось і ўсё…»

Працяг фільма зараз прыйдзецца чакаць не менш за два гады, калі ён увогуле будзе. Пераглядаць старое асаблівага жадання няма. І тут я ўспомніў, пра сваю гікаўскую паліцу, дзе сабралася шмат нячытаных коміксаў і нягледзеных артбукаў.

Fire-and-Stone-Covers

Адзін вечар — і пяць зборнікаў у мяккіх вокладках адпраўляюцца назад на паліцу. Падзяляюся ўражаннямі, як заведзена, без спойлераў.

Серыя «Агонь і камень» складаецца з пяці тамоў:

  1. Праметэй
  2. Чужыя
  3. Чужы супраць Драпежніка
  4. Драпежнік
  5. Праметэй Амега

Кожны з першых чатырох тамоў, у сваю чаргу, складаецца з глаў, якія на захадзе выдаваліся па асобнасці ў выглядзе тонкіх коміксаў, а ў рускамоўным выданні адразу сабраны пад адной вокладкай. Апроч таго, у штатах выдаваўся кампендыум — поўнае выданне ўсіх тамоў.

Усе кнігі серыі «Агонь і камень» расказваюць адну гісторыю і павінны чытацца ў парадку, адзначанным вышэй.

Непрыемнай навінай для мяне стала тое, што ў кожнага тома свой сцэнарыст і мастак. Не ведаю, магчыма, гэта распаўсюджаная практыка, але атрымваецца так, што ўзровень выканання як сюжэтнага, так і мастацкага складальнікаў у розных тамах сур’ёзна адрозніваецца.

Пра першую частку «Праметэй» я пісаў два гады таму і ў цэлым адазваўся пра яе даволі стрымана. Тым сумней прызнаваць, што, па маёй думцы, яна апынулася самай збалансаванай з усёй лінейкі. Сюжэт праставаты і перапоўнены клішэ, але ў ім ёсць і таямніца, і саспенс, і экшн. Візуальны стыль вытрыманы някепска і можа пахваліцца цікавымі знаходкамі. Калі б далей гісторыя працягвалася хоць бы на такім узроўні, то комікс можна было б смела рэкамендаваць да набыцця. Але, на жаль, гэта не так.

Fire-and-Stone-Aliens

«Чужыя» цешаць адсылкамі да фільма Джэймса Кэмерана, але з большага выклікаюць неўразуменне. Перадусім, таму што самі ксенаморфы паводзяць сябе як звычайныя драпежныя жывёлы. Проста нападаюць зграяй і забіваюць, каго паспеюць. Без вытанчанасці ці адметных асаблівасцяў. Ну, а тое, што на іх можна хадзіць з дзідай ці проста ўцячы, зусім не супадае з прывычнымі ўяўленнямі пра гэтых страшных монстраў. Сюжэт палову кнігі топчацца на месцы, але па інэрцыі, што засталася ад першага тома, за ім яшчэ больш-менш цікава назіраць. Малёўка стала крыху больш змрочнай і брутальнай, чым нагадала The Walking Dead.

Fire-and-Stone-AVP

Ты сапраўды «Чужы супраць Драпежніка?»

У кнізе «Чужы супраць драпежніка» пачынаецца абсалютная лухта. Візуальны стыль раптам робіцца мульціковым, хоць і не губляе жорсткасці. Сюжэт уяўляе сабой уключаную на поўную магутнасць мясарубку ў стылі кожны сам за сябе. На жаль, гучыць лепш, чым ёсць насамрэч. Бітвы больш нагадваюць бойкі супергерояў-мутантаў, чым тое, што мы прывыклі чакаць ад персанажаў красовера.

У «Драпежніке» градус неадэкватнасці паступова спадае. Малёўка вяртаецца да змрачнейшага стылю і набывае грубыя, неахайныя рысы, што ў цэлым можна прыняць. Падчас чытання грымаса неўразумення паволі сыходзіць з твару, і ўпершыню за герояў нават пачынаеш крыху перажываць. У гэтым томе адбываецца кульмінацыя ўсёй серыі, таму ён цалкам мог бы стаць завяршальным. Але не.

Завяршае серыю «Праметэй Амега», мэтазгоднасць якога даволі няпэўная. Пасля кульмінацыйнага эпізоду з мінулага тома ты чакаеш або яшчэ большага павышэння напружання, або канкрэтнага фінала. А ў выніку атрымалася штосьці накшталт кароткага не зусім зразумелага пасляслоўя. Ну, хоць малёўка пацешыла. На буйныя ілюстрацыі прыемна глядзець, хаця крыху большая дэталізацыя ім бы не перашкодзіла.

«Прометей Омега». Иногда авторам удаётся схватить вдохновение за хвост.

«Праметэй Амега». Часам аўтарам удаецца схапіць натхненне за хвост.

Такім чынам, у выніку мы маем даволі вар’яцкую сумесь Праметэя, Чужога і Драпежніка, багата спраўленую чорнай жыжкай, вакол якой галоўным чынам і круціцца ўвесь сюжэт. У падлеткавым узросце, я думаю, мне б такое спадабалася, але трэба ўлічваць, што часам сустракаюцца даволі жорсткія эпізоды і абмежаванне 16+ выстаўлена не выпадкова.

Сама гісторыя практычна ніякай каштоўнасці не нясе і запомніцца, найхутчэй, толькі некалькімі эпізодамі, у якіх аўтараў раптам наведала азарэнне, і яны змаглі пераступіць праз звычныя шаблоны і агульную аднастайнасць. Малюнкі месцамі цікаўныя: хто захапляецца падобнай тэматыкай, можа запазычыць тут што-небудзь цікавае. Буйныя арты паміж главамі, якія я выклаў у сацсетках, так і ўвогуле супер.

Адназначна рэкамендаваць гэту серыю я б не адважыўся, але камусьці пад настрой можа зайсці.