У мяне нейкая дзіўная прыхільнасць да рамантычных камедый, знятых у раёне 2010 года. Назойлівае пачуццё, што за дзясяткам кінастужак з Джэніфер Эністан хаваецца нейкі нябачаны шэдэўр. І насамрэч гэта адчуванне небеспадстаўнае — дзякуючы гэтай дзіўнай маніі я адкрыў для сябе «500 дзён лета», «Гуманітарныя навукі», «Развітальны пацалунак» і іншыя фільмы. Не скажу, што ўсё яны проста геніяльныя… Нейкія спадабаліся мне больш, нейкія менш, але ў кожным з іх можна знайсці пару-тройку арыгінальных сцэн ці думак.

Маё апошняе адкрыццё якраз падпадае пад гэту катэгорыю. «Шукаю сябра на канец свету» выйшаў у 2011, але я даведаўся пра яго толькі пару месяцаў назад. Як вы ведаеце з мінулага матэрыялу, мяне прыцягнула афіша — ёсць штосьці душэўнае ў яе колерах і кампазіцыі. Імя рэжысёра — у дадзеным выпадку гэта Лорын Скафарыя — мне ні пра што не казала. Я ткнуў на трэйлер, замест якога аказаўся проста ўрывак фільма. Ён быў не смешны і не сумны, але гэтыя эмоцыі быццам бы луналі ў паветры. Для мяне гэта заўсёды вельмі прыцягальна.

Фільм будуецца па законах роад-муві і падобен на нататнік вандроўніка напярэдадні канца свету. Многія запісы гэта ўсяго толькі назіранні-скетчы, якія не заўсёды даведзены да розуму, але і ні да чаго не абавязваюць.

Пасля прагляду я вырашыў крыху пачытаць пра гісторыю стварэння фільма і быў вельмі здзіўлены таму, што ён зняты па арыгінальным сцэнары, а не з’яўляецца адаптацыяй кнігі. Справа ў тым, што шырспажыўныя амерыканскія рамкамы прызвычаілі нас да таго, што кожнае ружжо павінна выстраліць, а ўсе элементы мазаікі скласціся ў адзіную карціну. Дадзены фільм не зусім такой. Дазволю сабе толькі адзін прыклад: сабачка, якога вы бачыце на афішы не гуляе абсалютна ніякай ролі ў сюжэце і служыць хіба што для дапаўнення вобраза галоўнага героя. Я быў абсалютна ўпэўнены, што эпізоды з яе ўдзелам былі ў кнізе, але ў фільм па нейкіх прычынах не трапілі. А тут апынаецца, што ніякай кнігі і няма.

Мне здаецца, незавершанасць многіх сюжэтных ліній з’яўляецца адной з прычын, чаму «Шукаю сябра на канец свету» быў прыняты халаднавата і мае не вельмі добрыя водгукі. Другая і, пэўна што, галоўная прычына ў тым, што большасць гледачоў пры праглядзе настроівалася на камедыю. Але камедыйных эпізодаў тут даволі мала, дый тыя не асабліва смешныя. Месцамі лёгкая іронія, месцамі сатыра, месцамі трагікамедыя — гарлапаніць тут недзе.

І тым не менш, асабіста мне фільм спадабаўся. Я б назваў яго жыццёвым. У ім досыць шмат эпізодаў, у якіх вельмі дакладна прыкмечана наша рэчаіснасць і асаблівасці чалавечай псіхікі. Гледзячы на тое як людзі розных характараў рэагуюць на навіну пра хуткую згубу ўсяго існага, задумваешся пра гэта і сам. Вядома, гэта не «Меланхолія» ці яшчэ які арт-хаус, але для сваёй нішы «лёгкага» кіно цалкам цікаўнае і часам арыгінальнае.