Я недалюбліваю анлайн гульні. Якімі б якаснымі яны ні былі, уся іх сутнасць рана ці позна зводзіцца да паўтору адных і тых жа дзеянняў. Складанасць гэтых дзеянняў залежыць ад самой гульні, але насамрэч кожную з іх можна ўявіць у выглядзе аднарукага бандыта, за ручку якога ты нястомна тузаеш у спробе атрымаць станоўчы вынік або адразу (сесіёнкі), або па завяршэнні вызначанай колькасці спроб (MMO).

Мне прыгадваецца эпоха камп’ютэрных клубаў, калі я не аднойчы рабіўся сведкам, дый чаго граху ўтойваць, удзельнікам эталоннага задротства. Counter-Strike, галоўны хіт таго часу, налічвала дзясяткі карт, але ўсе чамусьці гулялі на адных і тых жа. Больш за тое, існавалі вусныя абмежаванні: «заложнікаў не чапаць», «па анале не бегаць», «хадзіць толькі на B» і г.д. І кожны гулец з раўнда ў раўнд паўтараў адны тыя ж даведзеныя да аўтаматызму дзеянні з надзеяй, што менавіта зараз менавіта ён стане на паўсекунды хутчэй, дакладней і выйдзе з бою пераможцам. Дзеля чаго? Толькі для таго каб у наступным матчы паўтарыць тое ж самае. Такая ж сітуацыя і з «Дотай»: усё гулялі аднымі і тымі ж героямі, збіралі адны і тыя ж сэты, беглі на адны і тыя ж кірункі.

На шчасце, мне ўсё гэта вельмі хутка надакучыла і я не змарнаваў шмат часу. Дый увогуле ў клубах я аддаваў перавагу крыху іншым гульням. Калі адкінуць стратэгіі, для мяне не было большага шчасця, чым уламаць сяброў згуляць у Battlefield 1942. З аднаго боку, гэта таксама была сесіёная анлайн гульня. Але з іншага, «батла» паражала велізарным памерам лакацый, маштабам баёў і непаўторнай спантаннасцю гульнявых сітуацый. Нарэшце нам далі сапраўдную баявую арэну, а не якісь жаласны завулак ці хатку. Пускай з абодвух бакоў натоўпы ботаў — для масоўкі спатрэбіцца. Галоўнае, гэта ўнікальны гульнёвы вопыт і атмасфера вялікіх бітваў. Вось ты бяжыш пад кулямі, наступаючы на варожы дот, на ходзе заскокваеш у танк, які праязджае міма, прарываешся на варожы аэрадром, крадзеш самалёт — няхай нерэалістычна, але такі ўзровень свабоды быў проста непараўнальным. А калі ёсць яшчэ і сябры, якія і спіну прыкрояць, і аптэчку падкінуць, і ў ролі бортстралкоў на бамбавіку ад знішчальнікаў адбіцца памогуць, то гэта простае экстаз.

battlefield-1942

Пазней я гуляў у Battlefield з рознымі дапаўненнямі і модамі ўжо на сваім камп’ютэры. Праўда, ізноў жа з ботамі, таму што нармальнага інтэрнэту не было. Прыкладна ў той жа час, сярэдзіна нулявых, выйшлі першая і другая частка Star Wars Battlefront. Па сутнасці той жа Battlefield, але ў сусвеце Зорных войнаў. Гэта былі выдатныя гульні, хоць і не без недахопаў, спыняцца на якіх зараз, пэўна, сэнсу ўжо няма.

star-wars-battlefront-old

З тых часоў тэма Зорных войнаў неяк загасла, а Battlefield цалкам пайшоў у тэму вайсковай справы сучаснасці і будучыні, што мяне зусім не цікавіла. Але ўсё ж, калі года тры таму да мяне трапіла дармовая копія Battlefield 3 для PC, я вырашыў-такі паглядзець, чым дыхае франшыза. На жаль, гэты вопыт быў для мяне кепскі. Гэта была не гульня, а вынішчэнне. Я дарэмна спрабаваў знайсці укрыццё на маленькіх картах, але варта мне было адрадзіцца, як мяне адразу ж забівалі зноў. Гэта было жудасна. Я пакутаваў напрацягу пары гадзін, а потым выдаліў гульню.

Новая надзея

Вярнуцца ў жанр мяне прымусіла новая Star Wars Battlefront ад DICE. Дакладней яе бэта-версія, якая была даступна для ўсіх жадаючых у кастрычніку 2015. Па-першае, гэта было вяртанне да тэмы Зорных войнаў. Нягледзячы на раскручанасць сэтынгу, якасных гульняў па ім вельмі мала. Па-другое, гульня хвалілася цудоўнай графікай: тэкстуры, эфекты, фізіка — у візуальным плане не падкапаешся. Па-трэцяе, было проста цікаўна, што наўвогуле могуць прапанаваць распрацоўчыкі ў гэтым жанры на сённяшні дзень.

Я апынуўся сярод нешматлікіх, каму спадабалася бэта. Апроч прыгожага знешняга выгляду, зразумелага прывабнага інтэрфейсу і захапляльнага геймплэя, у Star Wars Battlefront было галоўнае — атмасфера маштабных бітваў у сусвеце Зорных войнаў. Усё, пачынаючы ад гіганцкіх крокаходаў AT-AT і сканчаючы снегам, наліплым на бластары, прапрацавана з неверагоднай дасканаласцю і каханнем і, што немалаважна, у поўнай адпаведнасці з канонам. Ну, і тое, што мяне забівалі не адразу, таксама спадабалася, безумоўна…

star-wars-battlefront-screenshot

Бясплатная бэта-версія была па сутнасці дэмкай. Там былі ўсяго два рэжымы на дзвюх картах і абмежаваны набор зброі. З тых часоў Battlefront стала прынята лаяць за малую колькасць кантэнту. Збольшага з гэтым можна пагадзіцца. У старых гульнях былі пададзены абодва ключавыя перыяды сагі — Войны клонаў і Грамадзянская вайна ў Імперыі. Тым часам як у аснову новай гульні пакладзены падзеі толькі арыгінальнай трылогіі. Вядома, хацелася б усяго і пабольш, але, выбіраючы паміж якасцю і колькасцю, я аддам перавагу першаму.

Візуальна Star Wars Battlefront ашаламляе: такой прыгожай графікі ў гульнях я даўно не бачыў. Кожны куст, кожная лужына на Эндары зроблены дасканала, а агульная карціна — гэта проста мастацкі твор. А калі мы дабавім сюды яшчэ і баявыя дзеянні: агонь, выбухі, паўстанцы, якія імчаць на спідэр-байках, AT-ST, што топчыць пяхоту — то проста сківіца адвісае. Першыя дні знаёмства з гульнёй не хочацца думаць пра баявыя задачы, хочацца проста назіраць за гэтым дзействам.

star-wars-battlefront-endor

Дзякуючы цудоўнай анімацыі і спецэфектам, гульнёвы працэс ў дакладнасці напамінае фільм. Але гэты фільм у кожным баю розны, дзякуючы таму, што ты рэжысёр. Ты можаш ваяваць на перадавой з шокавым бластарам наперавес ці снайперыць здалёк, змагацца у небе ці паляваць на варожую тэхніку, у залежнасці ад рэжыму, атакаваць варожыя кропкі ці бараніць свае. А калі пашанцуе, то можна падабраць спецыяльны жэтон і стаць самым сапраўдным героем: душыць паўстанцаў Дартам Вейдарам ці раздаваць head shot-ы Ханам Сола. Ёсць нават асобны рэжым «Героі супраць злыдняў», дзе галоўныя персанажы цёмнага і светлага бакоў сходзяцца ў сутычцы, карыстаючыся сваімі ўнікальнымі навыкамі і талентамі, як у сапраўднай MOBA.

І тут адразу ўспамінаецца першакласная агучка, якая да таго ж сітуацыйная. Напрыклад, калі Боба Фетт наносіць пашкоджанні Хану Сола, то спакойна прымаўляе: «Ў мяне пасланне ад Джаббы», а, скрыжаваўшы мячы з Люкам, Дарт Вейдар пераконвае яго: «Обі Ван цябе выкарыстоўваў». Ёсць і танчэйшыя адсылкі да фільмаў, якія нават я не адразу зразумеў. Прыкладам, калі Хан Сола гіне ў баю (насамрэч ён не гіне, а пацешна капітулюе: спачатку падымае бяззбройныя рукі а-ля «уоў-уоў, рабяткі, лягчэй», а потым убірае іх за галаву, апускаючыся на калені), то радыст штурмавікоў з захапленнем паведамляе, што «Кантрабандыст Сола прайшоў Кесельскі маршрут у апошні раз». І на кожную падобную падзею ёсць па тры-чатыры рэплікі і нават праз амаль што год гульні я час ад часу чую новыя. На жаль, салдацкіх рэплік менш, асабліва гэта рэжа слых у паветраных баях, дзе радыё не змаўкае. Ад кожнага «Ракета на прыцэле» і «Яны зайшлі… ЗЗААААДУ!!!!» у мяне ўжо нярвовы смех.

star-wars-battlefront-heroes

Велізарная колькасць «пасхалак» схавана і на картах. Напрыклад, на Татуине можна знайсці пясчанага монстра, які праглынуў Бобу Фета, а на Зорцы Смерці ёсць утылізацыйная камера, дзе ледзь не загінулі Люк, Лея і Хан. Ёсць нават асобны трафей «Нядрэнна для камяка поўсці» (назвамі трафеяў, дарэчы, таксама служаць фразы з фільмаў), сэнс якога атрымаць камянём па галаве ад эвока на Эндары. Па ўсіх гэтых дробязях бачна, што распрацоўкай гульні займаліся фанаты Зорных войнаў, таму і вынік, на мой погляд, атрымаўся, пахвальны.

Так, кантэнту магло б быць і больш. Так, сама гульня магла б каштаваць і меньш. Але я суджу па тым, што ёсць, і разумею, што гэта адна з найлепшых, калі не найлепшая гульня па матывах Зорных войнаў. Дасведчаныя людзі зараз тут жа прыгадаюць мне Knights of the Old Republic. Не спрачаюся, яна была добрая, але ўсё ж, калі мы гутарым пра Зорныя войны, першае, што прыходзіць да розуму, гэта маштабныя бітвы на планетах і ў космасе, гэта X-wing-і, якія штурмуюць Зорку Смерці, гэта велізарныя крокаходы, якія валяцца ў снег, аблытаныя тросамі Snowspeeder-аў, гэта знаёмыя з дзяцінства персанажы і месцы. «Рыцары Старой Рэспублікі» ўсё ж пра іншае, як сюжэтна, так і геймплэйна.

Недахопы ў Star Wars Battlefront, вядома, таксама ёсць. Але яны галоўным чынам прадыктаваны самім жанрам сеткавага шутара. Усё вельмі банальна. Вар’ююць дурныя саюзнікі і ўдачлівыя ворагі; вар’юе, калі забіваюць адразу пасля рэспаўну; вар’юе, калі выхопліваюць жэтон з-пад носа і гэтак далей. Але ёсць куды больш сур’ёзныя падставы для засмучэння. Яны звязаны з дапаўненнямі, і пра гэта крыху далей.

Уражанні ад дапаўненняў. Ці варта купляць Season Pass?

Тое, што распрацоўшчыкі працягваюць падтрымліваць гульню працяглы час пасля выйсця, заслугоўвае пахвалы. Было заяўлена чатыры буйныя дапаўненні, якія выйдуць напрацягу 2016 года. Усе яны ўключаны ў Season Pass, але іх таксама можна набыць і па асобку.

Апроч буйных дапаўненняў час ад часу DICE выпускаюць патчы і невялікія бясплатныя абнаўленні з новымі картамі, кантрактамі на новую зброю ці, прынамсі, з адаптацыяй старых лакацый пад існуючыя рэжымы, тым самым уносячы разнастайнасць у ратацыю. Нароўні з гэтым перыядычна праводзяцца акцыі, калі ў баях можна атрымаць удвая больш крэдытаў ці адкрыць доступ да новага кантэнту агульнымі намаганнямі.

Новую зброю трэба не проста купляць за крэдыты. Спачатку вы набываеце кантракт у Джабы, а потым павінны выканаць пэўны набор заданняў.

Новую зброю трэба не проста купляць за крэдыты. Спачатку вы набываеце кантракт у Джабы, а потым павінны выканаць пэўны набор заданняў.

Але вернемся да Season Pass. З чатырох заяўленых дапаўненняў ужо выйшлі тры. Чацвёртае будзе прысвечана фільму «Ізгой Адзін» і стане даступна ў снежні. Што там будзе за кіно, зусім неясна, таму я б разглядаў яго ў адрыве ад тых DLC, што ўжо выйшлі і якія можна ўпэўнена лічыць кананічнымі.

Знешняе кольца

star-wars-battlefront-outer-rim

Дадатак дадаў трохі карт статыну і Салласта, новы рэжым «Канвой», няшмат зброі і двух герояў — Грыда і Ниен Нуна. Тады ўсё гэта здалося мне сціплым, і я вырашыў, што лепшае прызапашваюць на будучыню, але цяпер, аглядаючыся назад, я разумею, што гэта было лепшы дадатак з трох якія выйшлі.

Рэжым «Канвой», дзе трэба агульнымі высілкамі прасоўваць ці спыняць вялікія калёсы з каштоўным грузам, упэўнена прайшоў праверку часам, у яго цікава гуляць і праз месяцы. Зброя таксама апынулася вельмі карысным і некаторае я скарыстаю дагэтуль. Ну, анеў Нунб стаў маім любым героем у паўстанцаў, хоць ён і быў эпізадычным персанажам у фільме.

Беспін

star-wars-battlefront-bespin

Новаўвядзенні другога дапаўнення здаліся мне досыць спрэчнымі. З аднаго боку, цікаўна зірнуць на Воблачны горад і ўбачыць, якімі былі б у ім бітвы, бо ў кіно справа да поўнамаштабнага ўварвання імперцаў не дайшла. Але на практыцы перастрэлкі на белых стэрыльных вуліцах і ў не менш белых і стэрыльных залах здаліся мне сумнаватымі, за выключэннем «Атакі крокаходаў».

Рэжым «Сабатаж» прапанаваў цікавую двухфазавую механіку, але яна губляецца з-за праз меру вялікай, на мой пагляд, колькасці ўдзельнікаў. У выніку, усе баі атрымваюцца вельмі мяснымі, асабліва на маленькіх картах, дзе ў калідорах зусім не праціснуцца. Калі бой ідзе вакол кропкі эвакуацыі і ўсе 16 абаронцаў набіваюцца ў адзін пакой, тое можна выбіць ім палову каманды адной гранатай, але ў гэтым мала карысці, таму што ужо праз секунду яны зноў зарэспаўняцца ў двух метрах ад пакоя і бясконцая мясасечка працягнецца. За абаронцаў таксама прыемнага мала, калі гэты пакой штурмуюць яшчэ і тры варожых героя. Ты проста губляеш кантроль: нарадзіўся – кінуў гранату – загінуў, нарадзіўся – стралянуў – загінуў, нарадзіўся – загінуў.

Новыя карты зброі таксама атрымалася спрэчнымі: «Збой» і «Шокавая граната» апынуліся вельмі эфектыўнымі і ўнеслі пэўны дысбаланс, тым часам як «Бінокль разведчыка», на мой пагляд, зусім бескарысны. Воблачны аўтамабіль — гэта проста лёгкі фраг у рэжыме «Эскадрылля», гульня на ім прыносіць мала задавальнення.

Нарэшце, пасля выйсця «Беспіна» я ўпершыню сутыкнуўся з багамі ў гульні. Напрыклад, з-за тэхнічнай памылкі новы герой Дэнгар забіваў Люка адным ударам; рэжым «Атака крокаходаў» на новай карце быў дрэнна збалансаваны; Лэндо Калрісіан спачатку быў занадта слабым, але пасля рэбалансу стаў занадта моцным і гэтак далей. На жаль, у наступным дапаўненні такіх прыкрых багаў стала яшчэ больш.

Зорка Смерці

star-wars-battlefront-death-star

Я думаю нават тыя, хто дрэнна знаёмы з тэматыкай Зорных войнаў, прыкладна ўяўляюць, што такое Зорка Смерці і разумеюць яе важнасць для франшызы, не гаворачы ўжо пра фанатаў. Я, як і многія іншыя, да апошняга спадзяваўся, што гэтае дапаўненне будзе самым файным. Трэйлер і анонсы выклікалі аптымізм.

Шкада, але «Зорка Смерці» апынулася самым няўдалым дапаўненнем. Распрацоўшчыкі зрабілі галоўную стаўку на новы трохфазавы рэжым, які на практыцы апынуўся слабаватым. У першай фазе знішчальнікі паўстанцаў павінны знішчыць крэйсер Імперыі, выводзячы з ладу асобныя модулі. Другая фаза сухапутная: высадзіўшыся на Зорцы Смерці, паўстанцы вызваляюць R2-D2 і суправаджаюць яго да кропкі эвакуацыі. У апошняй трэцяй фазе заркалёты паўстанцаў павінны праляцець па вызначаным маршруце ў жалабах Зоркі Смерці і тарпедаваць вентыляцыйную шахту.

На першы погляд, даволі нядрэнна, але на практыцы атрымалася сумнавата. Па-першае, дзве траціны гульнёвага часу трэба лётаць, а гэта любяць далёка не ўсе. Па-другое, зноў жа мяса. Гэта датычыцца і калідораў другой фазы, дзе абедзве каманды набіваюцца ў адзін пакой з дроідам, і трэцяй, дзе зусім чорт ведае, што робіцца. Нягледзячы на тое, што ў лётных рэжымах я адчуваю сябе ўпэўнена, сярэдні час жыцця на трэцяй фазе ў мяне па адчуваннях секундаў сем. Добра калі паспяваеш за гэты час падстрэліць такога ж няшчаснага як ты сам. Па-трэцяе, праблемы з балансам. Для перамогі ў матчы імперцам досыць перамагчы хоць бы ў адной з фаз, ад іх не патрабуецца актыўных дзеянняў, трэба проста пратрымацца вызначаны час, перашкаджаючы паўстанцам дасягнуць сваіх мэтаў. З рэлізам дапаўнення большасць баёў канчалася ўжо на першай фазе перамогай Імперыі. Праз некалькі дзён распрацоўшчыкі гэта выправілі, але зараз перагіб атрымаўся ў іншы бок. У выніку, цяпер першая фаза гэта проста фармальнасць: пры роўных сілах зберагчы крэйсер практычна немагчыма.

Новых лакацый атрымалася ўсяго тры, дзве з якіх лётныя. Дададзены арсенал бедны і спецыфічны. Перабалансіроўка зрабіла «Тысячагадовага сокала» і «Раб 1» проста мяшкамі для біцця, што зусім сумна. Новыя героі быццам бы добрыя, але на фоне ўсяго астатняга нават Чубака радасці не прыносіць. З рэлізам было шмат тэхнічных багаў. Стала зразумела, што распрацоўшчыкі яшчэ з часоў «Беспіна» перасталі паспяваць за тэрмінамі і дапаўненні атрымліваюцца сырымі.


Аднак, нягледзячы на ўсё гэта, мне б не хацелася заканчваць на такой сумнай ноце. Star Wars Battlefront па-ранейшаму застаецца маляўнічай і захапляльнай гульнёй. Старыя рэжымы гуляюцца добра, спадзяюся, і новыя паступова наладзяць. Нягледзячы ні на што ў гульню прыемна вяртацца зноў і зноў. Не ведаю, што там будзе з «Ізгой Адзін» і тым больш з Star Wars Battlefront 2, які ўжо заяўлены на наступны год, але за тыя гадзіны, што я правёў у цяперашняй гульні, я кажу распрацоўшчыкам «Дзякуй!».

«Гэй, ты! Так-так, вось ты... проста будзь шчаслівы!»

«Гэй, ты! Так-так, вось ты… проста будзь шчаслівы!»