Гэты пост я падзяліў на дзве часткі: напачатку невялікі агляд для тых, хто не знаёмы з Virginia, а потым мае меркаванні адносна сюжэта гульні. Таму, калі вы баіцеся спойлераў, то не чытайце другую частку артыкула, пакуль не пройдзеце гульню.

Пра гульню без спойлераў

Самі распрацоўшчыкі апісваюць сваю гульню, як дэтэктыўную нуар-гісторыю ў духу «Твін Пікс», «Фарга» і «Сапраўднага дэтэктыва», то бок замахнуліся яны не слаба.

Завязка сапраўды выглядае знаёмай: 1992 год, правінцыйны гарадок Кінгдам, штат Вірджынія. У сям’і святара знікае падлетак. Мясцовая паліцыя, як відаць, нічога не дабілася, таму за справу бярэцца ФБР.

Мы гуляем за агента-навічка Ганну Тарвер, якую прыстаўляюць напарніцай да больш дасведчанай Марыі Гальперын. І як гэта часта бывае ў падобных гісторыях, справа, за якую яны бяруцца, паступова прымае зусім іншы зварот.

virginia-game-05

virginia-game-02

Калі вы ўжо ўяўляеце, як на працягу дзясятка гадзін ідзяце па следах зніклага, даследуючы доказы і дапытваючы мясцовых жыхароў-фрыкаў, зараз жа забудзьцеся пра гэта. Virginia гэта інды гульня. Зусім інды. І справа тут не толькі ў графіцы, што нагадвае кліп «Money for Nothing» гурта Dire Straits.

Першае, Virginia вельмі кароткая і праходзіцца за паўтары – дзве гадзіны. Другое, у ёй няма дыялогаў. Вось проста зусім няма, нават у выглядзе субтытраў. Спачатку гэта нямое кіно крыху напружвае, але хутка гэтулькі прызвычайваешся, што пачынае здавацца, што размовы ў гульнях і кіно ў прынцыпе не патрэбныя. Трэцяе, узровень інтэрактыўнасці ў гульні вельмі нізкі. У адрозненне ад, напрыклад, SOMA і The Life is Strange, дзе можна клікаць практычна па ўсіх прадметах асяроддзя, Virginia нясе цябе па рэйках сюжэта іншы раз нават супраць тваёй волі. Ізноў жа спачатку рванае апавяданне раздражняе («Гэй, я ж яшчэ ў тым пакоі не паспеў паглядзець!»), але потым гэта нават пачынае падабацца: можна спакойна канцэнтравацца на галоўным, пакідаючы ў баку розную лухту, як у той жа The Life is Strange («Гэта стул. На ім сядзяць»).

А канцэнтравацца ў Virginia ёсць на чым. Як я ні спрабаваў зразумець сюжэт сходу, нічога ў мяне не выйшла. Віной таму частыя пераскокі паміж рэальнасцю і ўяўленнем галоўнай гераіні. І калі напачатку ўсё больш-менш зразумела, то ў канцы распрацоўшчыкі відавочна загуляліся ў Лінча. У выніку сюжэт пакідае неадназначныя пачуцці. Ты быццам бы ўсё зразумеў, але неяк па кавалках. Каб утрамбаваць усё гэта ў адзіную гісторыю, мне спатрэбілася другое праходжанне. Заадно і ачыўкі усе дабіў.

Дарэчы, дасягненні выклікалі ў мяне проста-такі лютасць. Яны абсалютна незразумелыя і сабраць іх усе без дапаможніка немагчыма. Прыкладам, апісанне ачыўкі Ганеша: «але хто пра лаўры мроіць, той парою ўзносіцца над гаротнай зямлёю». І як гэта разумець? Што зрабіць трэба? Добра б яна была сюжэтнай і атрымлівалася аўтаматычна, але не, там патрэбныя пэўныя дзеянні, якія ніяк не звязаны з апісаннем. А збор усіх кветачак і пёрак у цемры ці, наадварот, у яркай траве гэта поўная бязглудзіца. Звычайна зборныя прадметы ў гульнях дапамагаюць лепш разабрацца ў гісторыі ці хоць бы адкрываюць нейкія другарадныя рэчы, але ў Virginia гэта зроблена проста, каб паздзекавацца з гульца.

З важнага я яшчэ не памянуў музыку. Не выпадкова саўндтрэк да гульні прадаецца асобна. Ён запісаны Пражскім філарманічным аркестрам і з’яўляецца самастойным мастацкім творам, не кажучы ўжо пра тое, што стварае добрую палову атмасферы Virginia. Нават калі гульня вам не вельмі спадабаецца, музыка ўжо дакладна пакіне толькі прыемныя ўражанні.

Асабіста я пасля падвойнага праходжання гульні выпрабаваў змяшаныя пачуцці, але пасля двухтыднёвага пераварвання сюжэта і вобразаў, успаміны засвоіліся толькі добрыя. Магчыма, гэта гісторыя не дацягвае да вяршынь свайго жанру, але яна адназначна заслугоўвае ўвагі. Больш за ўсё мне запомніўся нават не сам сюжэт, а хутчэй атмасфера нейкай лёгкай тугі правінцыйнага горада, рэфлексіі галоўнай гераіні і агульная недагаворанасць. Я ўпэўнены, што Virginia спадабаецца далёка не ўсім, прытым па абсалютна розных прычынах, але я ўсё ж рэкамендую з ёй пазнаёміцца. Прынамсі, гэта не адбярэ шмат часу.

P.S. Божа мой! Я думаў, што далей перакажу сюжэт толькі ў агульных рысах, а сам сходу накатаў 10 старонак! Самі разумееце, па «прахадной» гульні столькі тэксту нават за грошы не напішаш.

Тлумачэнне сюжэта для тых, хто прайшоў гульню і нічога не зразумеў. Спойлеры!

Адразу кажу, што я не прэтэндую на праўду ў апошняй інстанцыі, бо вобразы і падзеі можна трактаваць па-рознаму.

Гульня пачынаецца з таго, што галоўная гераіня атрымлівае пасведчанне агента ФБР на святочнай цырымоніі. У наступстве гэта сцэна яшчэ не раз будзе паўтарацца ў яе ўяўленні, калі яна будзе сумнявацца, як ёй паступіць. Маўляў, ці дзеля таго я ў ФБР пайшла, каб стаць звычайнай «шасцёркай»? Але не будзем забягаць наперад. Адразу пасля цырымоніі таксама можна пачуць гук кардыёапарата, які нагадвае Ганне пра яе смяротна хворага бацьку, паліцыянта, па ступнях якога яна пайшла ў праваахоўныя органы. То бок гэта таксама намёк на рэфлексіі «Хіба такіх паводзін чакаў ад мяне мой бацька?». Але сон сканчаецца.

Панядзелак. Мы адпраўляемся на працу, дзе наш начальнік Корд Макарэн, дае нам дасье на Марыю Гальперын — нашу новую напарніцу — і дае ўказанне правесці ў яе дачыненні «ўнутранае расследаванне». То бок ужо з першага дня мы апынаемся ўцягнутымі ў падвойную гульню: не толькі вядзём асноўную справу пра зніклага падлетка, але і «капаем» пад нашу калегу Марыю. Марыя, у сваю чаргу, паводзіць сябе дзіўна: уладкавала кабінет у падвале і да нас ставіцца незычліва: ці тое з пагардай, ці тое з недаверам. Магчыма, і першае, і другое.

На праектары ў яе кабінеце мы бачым выяву зніклага падлетка Лукаса Фэйрфакса. Нам трэба даследаваць яго знікненне. Калі дзверы хаты адчыніў святар, асабіста я адразу зразумеў, што хлапчук знік не проста так. Па строгім выглядзе таткі заўважна, што ён той яшчэ дэспат.

virginia-game-03

Гэта пацвярджаецца і абсталяваннем: кватэра вылізана, бацькі спяць паасобку, над ложкам Лукаса прыбіта распяцце, а сярод смецця можна знайсці скамечаную заяву на паступленне ў каледж на імя маці Лукаса. Сам жа Лукас не робіць уражанне рэлігійнага чалавека: у яго пакоі мы знаходзім электрагітару і цэлую фоталабараторыю. Тамсама падбіраем яго дзённік з малюнкамі.

Па дарозе назад аўтамабіль агентаў ледзь не ўразаецца ў бізона. Пакуль гэта проста супадзенне, але потым бізон стане адным з галоўных сімвалаў гульні, пра які я раскажу крыху далей. Калі Марыя адыходзіць у магазін, Ганна абшуквае машыну і знаходзіць два канверты з аднолькавымі адрасамі. Але адзін адпраўлены на імя Марыі Гальперын, а іншы адрасуецца Марыі Артэга. Пакуль мы абследуем машыну, да нас пад’язджае машына з падлеткамі-хуліганамі. Не думаю, што гэта сустрэча мае нейкі сімвалічны сэнс, хутчэй проста нагнятае напружанне. Да таго ж з гэтымі рабятамі мы яшчэ сустрэнемся.

Аўторак. Ганна разглядае малюнкі дзіўнай пячоры і лятучай талеркі ў дзённіку Лукаса, а таксама флаер абсерваторыі. Неўпрыкмет Ганна апускаецца ў сон, дзе яна бачыць, як бацька Лукаса забівае дзверы ў пакой сына. Гэта яшчэ больш падмацоўвае ўпэўненасць у тым, што ў знікненне сына ўблытаны бацька. Потым мы апынаемся ў аўтамабілі, які вядзе начальнік Макарэн. Ён паказвае, што хоча збіць Марыю, пасля чаго ў пакоі галоўнай гераіні з’яўляецца бізон. З гэтага часу ён будзе з’яўляцца ў думках і снах Ганны кожны раз, калі гаворка будзе заходзіць пра тое, што трэба падставіць напарніцу — прынесці яе ў ахвяру.

Мы адпраўляемся на працу і знаходзім у кабінеце Марыі кулон з выявай цемнаскурай жанчыны. Застукаўшы нас у сваім кабінеце, напарніца выправаджае нас адтуль і мы апынаемся ў пячоры, якая была на малюнках Лукаса. Пячора знаходзіцца каля агароджы нейкай базы ВПС ЗША, што адразу выклікае нядобрыя асацыяцыі. Можа, малец пазнаў ці ўбачыў тое, што не павінен быў бачыць? Адразу прыгадваюцца «Сакрэтныя матэрыялы» і «Вельмі дзіўныя справы».

Пячора апынаецца абжытай. Тут яўна тусіць моладзь. Самая галоўная знаходка гэта птушачка віду Чырвоны кардынал (ці Віргінскі кардынал — апроч іншага, афіцыйны сімвал штата). Як я зразумеў, птушка сімвалізуе Лукаса. Яна або яе пёры сустракаюцца нам там, дзе ён пабываў, або тады, калі галоўная гераіня разважае пра яго. Прыкладам, неўзабаве мы знаходзім мёртвую птушачку ў моргу, але раптам яна ажывае і ляціць у адчыненае акно, што дае нам намёк на тое, што Лукас жывы ці, прынамсі, яшчэ не ўсё страчана.

virginia-game-08

Але вернемся ў пячору. Я так і не зразумеў, навошта дзеці трымалі клеткі з птушкамі ў сваім сховішчы. Можа, яны іх малявалі ці фатаграфавалі? Але чаму іх так шмат? Вядома таксама, што птушачкі ў былыя часы выкарыстоўваліся шахцёрамі пры падземных працах, але няўжо клеткі засталіся тут з тых часоў? І жывы чырвоны кардынал яўна не плён фантазіі Анны, таму што Марыя таксама бачыць птушку. Больш за тое, як толькі яна бярэ яе ў рукі, столь абвальваецца, што сімвалізуе небяспеку справы, за якую ўзяліся дзяўчыны. Відавочна, усё не так проста, як здавалася на першы погляд.

Увечар агенты зноў накіроўваюцца ў пячору, якая да таго часу ўжо ачэплена паліцыяй. Тамсама мы знаходзім падлеткаў, якія паказвалі нам сярэдні палец з аўтамабіля. Адзін з іх пачынае бойку: пхае Ганну, зрывае памянёны раней кулон з шыі Марыі і выкідвае яго за агароджу. У выніку ператрусу, мы канфіскоўваем у хулігана нож і пачак запалак, у якім схаваны таблеткі ЛСД (хоць пры першым праходжанні я падумаў, што гэта звычайныя паштовыя маркі). Ганна не разгубілася і ціхенька прысвоіла адну таблетку на чорны дзень.

Серада. Сны робяцца ўсё больш трывожнымі. Паліцэйская фуражка… Гукі кардыёапарата падказваюць, што яна прыналежала бацьке Ганны. Потым карціна робіцца зусім ужо сюррэалістычнай: пасярод шашы стаіць печка, у якой нехта спрабаваў спаліць лістоўкі пра знікненне Лукаса. Мабыць, нехта не вельмі хоча, каб мы яго знайшлі. Пасля другога праходжання я падумаў, што гэта можа быць сама Ганна, бо печкай карысталася менавіта яна. Уся гэта сітуацыя кажа пра ваганні паміж бізонам і птушкай. Калі мы бяромся за бізона — канцэнтруемся на ўнутраным расследаванні супраць Марыі, то непазбежна ўпускаем птушку, што, на думку Ганны, можа прывесці да гібелі Лукаса (мёртвая птушачка ў печцы). Гэтыя разважанні — стрыжань гісторыі Virginia: паступаць правільна, па сумленні, як вучыў бацька, ці рабіць так, як загадвае начальства, ісці па галовах дзеля кар’еры.

Сон сканчаецца. Мы ў кабінеце ў начальніка, які чытае наш даклад. Ганна ўспамінае пра кулон і розныя прозвішчы на канвертах Марыі. У архіве мы даведваемся, што маці нашай напарніцы Юдыт Артэга была бліскучым спецыялістам ФБР і ледзь не першай цемнаскурай жанчынай у Бюро. Аднак апроч гэтага мы знаходзім інфармацыю пра тое, што яна «выказвала фантазіі» адносна змовы ў ФБР і парушэнні этычных нормаў. Можно зрабіць вывад, што ў яе быў кампрамат на вярхі, таму яе хуценька адхілілі ад спраў, звінаваціўшы ў непадпарадкаванні, незаконным выкарыстанні лабараторнага абсталявання і іншых парушэннях. З-за гэтага Марыі прыйшлося змяніць прозвішча (вось чаму яны розныя на канвертах), але робіцца ясна, што дзяўчына мае намер працягнуць справу маці, таму нам і даручылі за ёй сачыць.

virginia-game-09

Агенты снедаюць у закусачнай, калі да іх падыходзіць мэр горада (пра тое, што гэта менавіта мэр, можна пазнаць са сцімаўскіх картак да гульні) і ўручае значок і флаер Dominion Construction. Мусіць, гэта рэклама будаўнічай арганізацыі, такая ж была на запалках з ЛСД. Як я зразумеў, ім прыналежыць абсерваторыя. Адправіўшыся туды, нашы героі застаюць сварку паміж бацькам Лукаса і маладой дзяўчынай, якую мы бачылі сярод хуліганаў. Што і патрабавалася даказаць. Што ні святар, то абавязковае педафіл ці яшчэ які ненармальны.

У пошуках новых доказаў, агенты пракрадаюцца ў хату Фэйрфаксаў. Ганна трапляе ў кабінет святара, які ёй ужо аднойчы сніўся. Тут яна знаходзіць скрынку з фотастужкай. Мёртвая птушачка зноў жа сімвалізуе, што здымкі на плёнцы гэта справа рук Лукаса.

Чацвер. Пасля сумеснага адпачынку Ганна прачынаецца ў кватэры Марыі. Тут яна знаходзіць дзіўныя дзверы са свірнавым замком і сведчанні таго, што ў хаце жыў цяжкахворы чалавек: бальнічны ложак, крэсла-падымальнік, дадатковыя апоры ў прыбіральні і ваннай. Яны праяўляюць плёнку і атрымліваюць здымкі любоўных прыгодаў святара, якога адразу ж затрымліваюць.

Па ўсёй бачнасці, дзяўчына на здымках апынулася паўналетняй або доказаў, знойдзеных незаконным шляхам, апынулася недастаткова. А можа быць, за святара ўнеслі заклад ці закінулі слоўца (гэта бачна па паводзінах шэрыфа). Так ці інакш, яго вызваляюць.

virginia-game-10

Агенты праглядаюць іншыя здымкі Лукаса і заўважаюць знаёмую статую на заездзе ў абсерваторыю. Падчас сачэння яны бачаць калону вайсковых грузавікоў і машыну Dominion Construction, што накіроўваюцца ў той бок. Ізноў прыгадваецца сюжэт першага сезона «Вельмі дзіўных спраў». Каля абсерваторыі шмат людзей і машын, там яўна штосьці нячыста, але прыватны ахоўнік не пускае нас на тэрыторыю. Прыходзіцца адступіць.

На зваротнай дарозе напарніцы заязджаюць у магазін, дзе Марыя выйграе цацку-бізона і выпадкова знаходзіць кампрамат, які мы на яе сабралі. Зразумела, яна раззлавана, бо мы толькі-толькі пасябравалі. Але ўсё адно магла б і падкінуць да горада, а не кідаць пасярод шашы ноччу.

Самы час для рэфлексій, дзе бізон ізноў супрацьстаўляецца птушцы.

Пятніца. Ганна ўспамінае пра выкінуты кулон і знаходзіць яго на дзіўнай паляне недалёка ад пячоры. Яна спадзяецца, што кулон дапаможа ёй вярнуць прыхільнасць Марыі, але напарніцы няма дома. Прытрымліваючыся класіцы падобных гісторый, Ганна ўзламвае замок і трапляе ў сакрэтны пакой, дзе Марыя трымае кампрамат на начальніка Макарэна. Мяркуючы па тым, што на фота ён значна маладзей, чым у жыцці, усю гэту працу пачынала яшчэ Юдыт. Ганна бярэ ў рукі папкі са справамі, пасля чаго пачынаецца незразумелы момант. Ці тое яна ўяўляе пра тое, што можна было б здаць напарніцу з трыбухамі, ці то яна сапраўды ідзе да шэфа, але ў апошні момант перадумвае — незразумела.

Так ці інакш усё прыходзіць да таго, што Ганна сустракае Марыю, вяртае ёй кулон і выкідвае папку з сабраным кампраматам. Развеяць сакрэтныя дакументы па горадзе гэта вельмі жаночы дзіўны спосаб знішчэння канфідэнцыяльнай інфармацыі. Марыя ў адказ аддае Ганне канверт з ЛСД, які, напэўна, паспела неўпрыкмет у нас украсці. То бок у яе таксама быў кампрамат на нас, калі я ўсё правільна зразумеў.

virginia-game-11

Субота. Відавочна, што ўсё гэта не спадабалася нашаму начальству і мы трапляем пад арышт. І вось тут ізноў пачынаюцца фантазіі, якія распрацоўшчыкам трэба было б неяк адзначыць, каб яны не блыталіся з рэальнасцю. Ганна думае пра тое, як склаўся б яе лёс, пайдзі яна на повадзе ў начальства. Яна ўяўляе, як раз за разам здраджвае сваім калегам і ўсё вышэй і вышэй ідзе па кар’ернай лесвіцы, пакуль, нарэшце, сама не займае месца лялькавода Макарэна. Усё б нічога вось толькі пры такім сцэнары, справа зніклага Лукаса (што мае на ўвазе пад сабой усю сукупнасць сапраўдных абавязкаў абаронцы правапарадку) застанецца нераскрытай.

Мы вяртаемся ў рэальнасць. Па-ранейшаму знаходзячыся за кратамі, Ганна ідзе на надзвычайныя меры: прымае таблетку, каб выкарыстаць ірацыянальны падыход да разумення падзей. У яе пачынаюцца галюцынацыі. Яна бачыць абрад ахвяравання і розныя сцэнкі з удзелам людзей, якім Ганна калі-небудзь перайшла дарогу. Кожны з іх па-свойму няшчасны.

Яна таксама ўспамінае бацьку, які, знаходзячыся пры смерці, аддае ёй ключ ад нейкай скрыні, у якой ляжыць каробка. Невядома, што там знаходзіцца, бо Ганна спальвае яе. Ці тое па просьбе бацькі, ці тое па ўласнай ініцыятыве. Гэта, напэўна, самы таямнічы момант у гульні. Чаму бацька захоўваў каробку? Што ў ёй было? Чаму ключ зламаўся? Чаму Ганна яе спаліла? Ёсць толькі здагадкі. Скрыня і дзверы да яе чырвоная, а ўсё чырвонае ў гульні звязана з непрыемнымі таямніцамі (дзверы ў кабінет святара, канверт з ЛСД, фоталабараторыя Лукаса, труба на вайсковай базе). Праведныя таямніцы (сакрэтны пакой Марыі) свецяцца сінім. Калі там быў кампрамат на самога бацьку, то чаму ён захоўваў яго да сваёй смерці? Калі там быў кампрамат на Юдыт, то гэта не мае сэнсу: яе і так знайшлі, за што адхіліць ад службы. Па ўсёй бачнасці, для нас гэта павінна застацца загадкай, як і для гераіні. Нездарма яна ўвесь час мучыцца ўспамінамі і здагадкамі пра гэту каробку і печку, а значыць, не ўпэўнена, што паступіла слушна.

Яшчэ крыху дзіўна выглядае сцэнка з НЛА. Лукас маляваў лятучыя талеркі ў сваім дзённіку, але вядома, што дзеці балаваліся ЛСД, таму ўсё гэта можна лічыць галюцынацыямі або сімвалам волі, да якой імкнуўся Лукас. У ролі іншапланетніка, дарэчы, выступае чалавек, падобны на Юдыт. Магчыма, у гэтай фантазіі Юдыт прыйшла забраць Лукаса на той свет, але ўмяшанне Ганны перапыняе гэты працэс і хлапчук уцякае.

Гульня канчаецца тым, што Марыя і Ганна едуць на аўтамабілі. Мяркуючы па тым, што Ганна кінула свой жэтон ФБР і абломак ключа ў кафэ, яна пакончыла з працай і сваім мінулым. Марыя, па ўсёй бачнасці, таксама. Пэўна што, ніхто з напарніц так і не пагадзіўся даваць паказанні, таму іх адпусцілі, вызваліўшы ад занятых пасад. Сяброўкі пакідаюць горад і заўважаюць Лукаса, які ідзе ўздоўж дарогі.

Ён больш падобны на здань, чым на жывога чалавека, таму што на ім чырвоны світэр (сувязь з чырвоным кардыналам), а з рэчаў толькі гітара. Але ж мы бачылі, што гітару ён пакінуў дома. Можа, ён нясе шмат ежы і зменнага адзення ў чахле, але я ў гэтым сумняваюся. І ўсё ж, музыка задае пазітыўны лад, а значыць, з ім усё павінна быць добра.

Неразгаданыя таямніцы

Як бачыце, нават кароткі пераказ заняў шмат месца. Хаця насамрэч у гісторыі гульні можна капацца бясконца доўга. Прыкладам, падчас напісання тэксту мяне наведала шалёная думка пра тое, што Ганна і Марыя гэта дзве асобы аднаго і таго ж чалавека. Заўважце, яны быццам адзінае цэлае, падзеленае напалам. У адной памерла маці, у другой бацька. Пра іншых бацькоў нічога не вядома. Ад кожнага з нябожчыкаў засталося па адным прадмеце: кулон і абломак ключа. Уся гэта гісторыя з унутраным расследаваннем, дый увогуле службай у ФБР магла апынуцца плёнам шызафрэніі, як у «Гульнях розуму». Падумайце самі, хто ў такой сур’ёзнай арганізацыі як ФБР, дазволіць супрацоўніку ўладкоўваць асабісты кабінет у падвале? Чаму пра справу Лукаса мы пазнаём не ад начальніка, а ад Марыі? Чаму Марыя не звярнула ніякай увагі на тое, што дзверы ў яе кватэру і сакрэтны пакой былі ўзламаны? У які момант канверт Ганны апынуўся ў Марыі? Усе падзеі заўсёды круцяцца вакол Ганны. Нават калі напарніц садзяць пад арышт, Марыю ніхто не заўважае — яна нібы здань у суседняй клетцы.

virginia-game-12

Ну і шмат іншых пытанняў. Ці сапраўды існаваў культ? З аднаго боку, таемны начны сход у абсерваторыі сапраўды быў і паміж жыхарамі, якія былі на цырымоніі ахвяравання, прасочваецца сувязь, але можа быць, гэта проста вечарына? Тады навошта столькі грузавікоў? З іншага боку, грузавікі ехалі туды днём і мы не можам быць упэўнены, што яны скіроўваліся менавіта ў абсерваторыю. Хаця мапа ў галоўным меню намякае, што з’езд з шашы вядзе толькі да абсерваторыі…

І ўсё ж я схіляюся, што культ гэта плён уяўлення Ганны. Умоўнае аб’яднанне людзей, якія хацелі, каб Ганна сімвалічна прынесла ў ахвяру бізона, то бок Марыю, як увасабленне барацьбы за праўду і справядлівасць.

Незразумелай для мяне засталася і чарада сцэн выкрыцця «культыстаў» пад канец гульні. Са святаром усё зразумела: Лукас застукаў яго з маладой дзяўчынай. З палкоўнікам таксама больш-менш ясна: у яго складаныя адносіны з сынам, а калі ў таго нарадзілася дзяўчынка, а не хлопчык, так і зусім мача ў галаву стукнула. Шэрыф ужо не так зразумела: клеіў паруснік, а калі дэталь адвалілася, распсіхаваўся. Ну добра, дапусцім, нервы не ў парадку. І што нам з гэтага? Пры тым, што персанаж далёка не цэнтравы, хоць, магчыма, менавіта ён выцягнуў святара з-за кратаў. Начальнік Макарэн, як я зразумеў, самотны. Для таго каб прабіцца на верх кар’ернай лесвіцы, ён здраджваў сябрам і калегам, а сям’ёй абзавесціся не паспеў. Толькі і застаецца, што бавіць вечары ў позе зародка на каленах сакратаркі. А можа, у яго проста колікі пасля гароху? Нарэшце, мэр Бэйкан Фол — самы незразумелы персанаж. Што ён увогуле ад нас хацеў і чаму апынуўся сярод антаганістаў? Быццам бы ён зычлівы хлопец… У мяне ўзнікла здагадка, што ён спрабаваў падкупіць агентаў, падсунуўшы ім буклет з апартаментамі і значок з лозунгам «Bring Home The Bacon», што можна перавесці як «атрымай поспех/пабагацей». Навошта? Магчыма, хацеў скіраваць расследаванне па зручным для «культыстаў» шляху. Таксама ёсць гіпотэза, што ён пакрывае справы вайскоўцаў будаўнічымі махінацыямі. І што з ім стала? Ён плача ў фота-кабінцы. Мабыць, проста пакаяўся, убачыўшы, якім лысым ён стаў. Дый ізноў жа не варта забываць, што гэта ўсяго толькі глюкі.

virginia-game-07

Усё гэта наштурхнула мяне на думку пра 7 смяротных грэхоў. Святар — распута, палкоўнік — гордасць, шэрыф — гнеў, начальнік — абжорства (не выпадкова ён есці, хаця можна было б зрабіць яго тоўстым для навочнасці), мэр — маркота. Застаюцца прагнасць і зайздрасць, якія добра кладуцца на шостую ўдзельніцу ахвяравання — саму Ганну. Бо гэта яна стаіць з нажом, гатовая працяць калегу дзеля ўсеагульнай ухвалы і ўлады. Але калі б «культыстаў» было б сем, тэорыя была б прыгажэй.

Ёсць яшчэ пара версій адносна Лукаса. Менш праўдападобная: хлопец мог убачыць лішняе на вайсковай базе. Святар сына недалюбліваў (і ці родны гэта яму сын? Яны ж зусім не падобныя), таму ахвотна здаў яго культыстам (ужо без двукоссяў). Ці не прасцей было інсцэніраваць няшчасны выпадак? Залежыць ад культу, магчыма, яны мелі патрэбу ў чалавечым ахвяраванні.

Ёсць і больш імаверная версія: вайскоўцы з дапамогай мэра і Dominion Construction збіраюцца пашырыць вайсковую базу на месцы старой абсерваторыі. Лукас пракрадаецца за ахоўны перыметр і гіне там, магчыма, ад рук аховы (на дроце папярэджанне пра стральбу на паражэнне), а можа, пад завалам у пячоры (у сне мы бачылі праход, вядучы за агароджу). Каб пазбегнуць агалоскі і народных пратэстаў супраць будоўлі, справу вырашылі «замяць», вось толькі агенты апынуліся занадта прынцыповымі.

Такія канспіралагічныя тэорыі ўзнікаюць самі сабой. Інакш чаму ўвогуле да справы прыцягнулі ФБР? Калі малец проста збег і ідзе ўздоўж шашы, то яго ў першыя ж дні павінны былі з лёгкасцю апазнаць і вярнуць. Калі не паліцэйскі патруль, дык хоць бы мясцовыя жыхары…

Карацей кажучы, цёмная гэта справа, сябры…


Я думаю, на гэтым варта спыніцца, бо будаваць тэорыі можна яшчэ вельмі доўга. Незалежна ад таго, калі вы прачытаеце гэты тэкст, пішыце свае версіі і здагадкі ў каментарах. Мне будзе цікава пачытаць і абмеркаваць іх з вамі.

Чытайце таксама: